Demandoj

Demandoj.

– Mi timas la estontecon, amo mia.

Mi ne kuraĝis vidi ŝiajn okulojn, ŝi ploradis ekstere kaj mi ploradis ene. Mi ekrevadis...

– Kio okazos kun ni? – ŝi daŭrigis sian suferon – depost ĉi tio, ĉu estos ĉio kiel antaŭ? Ni bezonos doni al ni tempon por esti malkunaj, mi pensas...

Ne, tio ne necesos, almenaŭ ŝi volu tiel. Mi ankoraŭ lune revadis.

– Karulo? Kion vi pensas pri mi?

– Ke mi amas vin – nu, pli ordinara respondo ne povis veni en mian kapon.

– Ja, mi scias, sed pri mi? Kion pensas vi? Ĉu mi troigas, aŭ ne, aŭ mensogas, revadas, fantaziumas? Kion vi pensas? Eĉ tiel vi min volas? Ĉu vere min vi ŝatas? Tiel? Tia? Tiel perdita? Malgraŭ ĉio? Kion vi pensas pri mi? Diri bonvolu.

– Ke vi faras tro da demandoj.